Ter afsluiting:
Topconcerten:
- Matthew Herbert Bigband – Bobby McFerrin, Cyro Baptista, Richard Bona – Acoustic Ladyland
Topsolo:
- Herbie Hancock op zijn keytar, in ééntweetjes met Chris Potter
Topoutfit:
- Cee-Lo Green van Gnarls Barkley (wit broek, hemd, shirt, tatoos – bijzonder effectief)
Topflutconcert:
- Marc Broussard
Top het dak eraf keel schor juichen thuiswedstrijd:
- New Cool Collective & Jules Deelder
Topversnapering:
- Halve Kreeft
Topdrank:
- Champagne natuurlijk
Toponzinkraampje:
- Metalen draadsculpturen van muzikanten
Topkraampje:
- Champagne natuurlijk
Topafterpartysessie:
- Zaterdag in het Hilton met o.a. James Carter
Topafterpartydrank:
- Champagne natuurlijk. Tot ziens.
****Het hele jaar door kun je terecht op mijn blog Shouting Jazz met muziek, filmpjes en foto’s en tekst. Steengoede nieuwe jazz, geweldige oude jazz en meer****
Hij is de hotste producer van Groot Brittanië, verantwoordelijk voor de sound van Amy Winehouse en Lily Allen en nummers van Christina Aguilera en Robbie Williams: de 33-jarige Mark Ronson. Hij was een van de afsluiters van het festival met zijn Version Players. Op zijn plaat Version staan bewerkingen van bekende nummers van Britse popbands als Radiohead, The Smiths en Kaiser Chiefs, in een opgepompte stijl ergens tussen hiphop en sixties soul.
(meer…)
Bennie Wallace is één van de leukste tenorsaxofonisten uit de VS. Hij heeft een ouderwets vet en zwabberend geluid, over het hele bereik van zijn sax. Hij speelt harmonisch waanzinnig geavanceerde solo’s, maar ze zijn toch verhalend. Op North Sea speelde hij met zijn project Disorder at the border een hommage aan saxofonist Coleman Hawkins. Ik ben een liefhebber van het spel van Wallace, en hij speelde dan ook mooie solo’s, maar als geheel was dit een wel erg brave band. Baritonsax, alt, trompet en trombone stonden op een rijtje romig samen te spelen, maar zo hoekig en gek als Wallace in zijn eentje kan klinken, zo braafjes klonk dit. Dat kwam voor een deel door het geluid, dat wel erg zacht stond afgesteld. Het was niet slecht, integere muzikanten, maar er had veel meer in gezeten.
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/jZ09zxANnnE" width="425" height="350" wmode="transparent" /]
Daar stonden ze dan eindelijk, Gnarls Barkley. Na eerdere afzeggingen had North Sea de Nederlandse première van deze oncategoriseerbare, mysterieuze makers van de meesterlijke zomerhit Crazy. Producer Danger Mouse en zanger Cee-Lo hadden een echte band meegebracht om hun sappige, licht paranoïde popdancehop te vertolken. Dat deed die band prima – hoewel het geluid beter had gekund, met Danger Mouse als een stille mad professor achter het Hammondorgel.
Maar de held was Cee-Lo. De kleine in het wit gestoken getatoëerde zanger bleek ook live een waanzinnige strot te hebben. Vreemd hoog en geknepen en toch met een brede projectie. Zijn presentatie was prettig zelfrelativerend en branie-achtig. Hij leek het publiek wat suffig te vinden. Dat stond er inderdaad wat tam bij, maar ook verbluft door het aparte optreden. Het was een heel vreemd concert eigenlijk, op een manier gebracht zoals je dat zelden ziet, en daardoor heel leuk.
En zo zorgde Bobby McFerrin, die het laatste decennium nauwelijks een rol van betekenis heeft vervuld in de jazz – maar toch drie dagen artist in residence is op North Sea – aan het begin van de tweede dag voor een verrassing. Hij gaf een steengoed concert samen met de bassist en zanger Richard Bona en percussionist Cyro Baptista. Het lijkt erop dat Bona de ware held van dit festival gaat worden, hij speelt veel en goed. Samen met Baptista tilde hij McFerrin naar een muzikaal hoger en diepgaander plan dan de immer innemende stemkunstenaar in lange tijd heeft laten horen. Bona zong veel en kon met zijn klaterheldere hoge stem concurreren met McFerrin.
(meer…)
Nasheet Waits’ Equality is het soort groep waar North Sea traditiegetrouw vol mee staat: eentje van goede jonge zwarte Amerikanen die een stevig soort moderne jazz spelen. Soms, om heel eerlijk te zijn, denk je wel eens: heb je weer zo’n band, ik weet het nu wel. Maar die van drummer Nasheet Waits haalde al dat soort vooroordelen onderuit door gewoon steengoed en integer te spelen. Met introspectieve momenten, maar vooral ook erg lekkere freaky passages waarin vooral saxofonist Logan Richardson op alt met passie tekeer ging. Het was verder ook een band met niet de minsten: pianist Jason Moran en bassist Tarus Mateen. Bijzonder om de in een kleine houten spiegeltent te zien.
Verderop was Herbie Hancock op onnavolgbare wijze aan het spacen. Ook met een superband. Saxofonist Chris Potter was hoorbaar geïnspireerd door Hancock en speelde met een lekker dik geluid en zeer to-the-point. Te gek was de ritmetanden van Vinnie Colaiuta – tegen mijn verwachting in erg goed in vorm – met Dave Holland, die ook basgitaar speelde! Een zeldzaamheid, en het groovde diep. Hancock zat heerlijk te experimenteren met spacy synthgeluiden. Zijn solo’s en een-tweetjes met Potter en gitarist Lionel Loueke op keytar (omhangbaar keyboard) behoorden tot het meest te gekke wat ik vandaag heb gehoord. Watermelon Man, Footprints, het zijn overbekende nummers, maar deze mannen speelden ze verre van routineus.
Groot is fijn. Hard is goed. Veel is lekker. Deze eerste dag van North Sea is een feest van grote bands. Er was verfijnde maar ietwat saaie subtiel gearrangeerde bigbandmuziek van Maria Schneider en anarchistische impro van The Nublu Orchestra onder leiding van Butch Morris (luister hier naar een deel van hun set) – uit het gelijknamige leuke clubje in New York – en alles daartussen.
(meer…)
Wat vond ik nou het beste concert van deze editie van het NSJF? Dat vroeg ik mijzelf zo af, toen alles eenmaal klaar was. Ik had enkele mededingers voor de prijs. Christian Scott, Dave Holland, Joshua Redman, The Roots, Scofield of Roy Hargrove.
Hargrove was cool, groovy en eigentijds. Scofield bewees dat hij het nog steeds kon. The Roots ware strakker en muzikaler dan verwacht en leverden een geweldige show. Joshua Redman speelde de sterren van de hemel en Dave Holland bracht de mooiste nummers naar voren. Maar absolute winnaar is toch wel Christian Scott. Nog maar 22 jaar en dan al zo goed spelen. Zijn eigen nummers, moderne geluiden, gewoon geweldig.
Ik vond het in ieder geval een geslaagde editie en ik moet zeggen dat ik heb genoten van het schrijven en zien en horen van alles. Dames en heren, U was een fijn publiek.
Achter het podium waar Sly Stone zou optreden was het zonet een gekkenhuis. Het stond vol met mensen die een glimp van hem wilden opvangen. Om negen uur, wanneer zijn concert had moeten beginnen, was hij er niet. North Sea-bobo’s liepen de kleedkamer van de band in en uit. Langzamerhand werd het securitypersoneel onrustig, men begon de mensen aan de kant te drijven. De sfeer werd lacherig. De band speelde al.
Vlak voor tien uur kwam een busje de loods binnengscheurd. Er stapten zes lekkere wijven uit, een enorme bodyguard en een figuur met een witte pet, oversized t-shirt, enorme zonnebril en gebogen hoofd. Hij hield het 
midden tussen E.T. en Flavor Flav. Sly Stone. Slingerend werd hij door de hal gedirigeerd, hij moest eerst naar de w.c. Even later kwam hij er weer uit te voorschijn en ging het in hoog tempo naar het podium. Daar heeft hij zo’n twintig minuten – met tussenpozen – op gestaan en het was zeker niet slecht. Het was zelfs erg leuk om een keer mee te maken. Sly liep nog even al zingend naar voren. Voor zijn doen een topconcert dus, want gisteren in Gent heeft hij maar acht minuten gespeeld. Leve Sly.
