Zoals hieronder te lezen valt in de blogposts van onze vijf bloggers was het weer een North Sea Jazz waar genoeg te beleven viel. Zowel op het gebied van de ‘veteranen’ zoals Herbie Hancock, Richard Bona of Bobby McFerrin als de jongen honden waaronder Soil & Pimp, Acoustic Ladyland en The Mars Volta. Om het af te ronden plaatsen we hieronder nog enkele mooie foto’s van artiesten waar we niet over geschreven hebben, maar waarvan fotografen Roel Jorna of Lizzy Kalisvaart enkele mooie portretten van hebben kunnen schieten. Voor audio en video updates surf naar: nps/northseajazz. Tot volgend jaar!
(meer…)
Wat is een bak herrie toch lekker soms, vooral als het een goede is. Acoustic Ladyland continueerde de zegetocht van de jonge generatie vandaag met een superstrak punkjazzconcert. Nadat Soil & Pimp de toon al had gezet, volgde het Britse kwartet met stomend melodieuze, superstrakke muziek. Dissonant soms, gierend, heftig en toch sappig en aantrekkelijk.
(meer…)
Over Eliane Elias zijn al vele lovende woorden geschreven. Terecht, dat zeker. Met haar “Tribute to Bill Evans”-concert stond ze ook al in het Bimhuis. Eigenlijk was de vraag vooraf niet of het goed zou worden, maar slechts hoe goed. En het was heftig. Klik verder voor wat foto’s…
(meer…)
Na een kwartier wachten kwam ze dan eindelijk het podium op. De band had tot die tijd lopen jammen. Subtiel en op de haar eigen zwoele wijze zet ze “Caravan” van Duke Ellington in. Een beetje ster-allures misschien, maar de dame is het waard. Zingen kan ze als geen ander.
(meer…)
Langzaam scharrelt de oude meester naar de piano. Heel voorzichtig gaat hij zitten, de zaal wacht in spanning af. Even is het nog stil, dan slaat de hand op de piano. Rustig, wild, warrig. Het lijkt alsof het ergens heen gaat maar een abrupte chromatische lik eindigt het aanstondse hoogtepunt voortijdig. “Wanneer komt die ontroering nou?”, vraag je je af. Pats en hij slaat mis.
(meer…)
Woeste, prachtige, grommende geluiden. Echte jazz met een persoonlijkheid. Hier speelt Joshua Redman dames en heren. Mijns inziens de sax-persoonlijkheid van nu. Joe Lovano kwam nog langs voor een mooi interpretatie van Shorter’s Indian Song. Ook al speelde Redman niet veel van zijn eigen stukken, hij liet wel zien wie er op dit moment de baas is op de tenorsax. Een van de beste concerten op het North Sea.
(meer…)
“I know I’m at a Jazz festival and all that and I’m supposed to be jazzy ‘n stuff. But y’know what? Fuck that! I’m a be Snoop Dogg now. Take these gus to the next episode.” – Snoop Dogg, NSJF 2007
Die zin geeft eigenlijk in 1 keer weer wat ik vond van het optreden van rapper Snoop. Wat deed hij op het North Sea? Publiekstrekkers kan ik nog begrijpen maar Snoop Dogg hoort hier gewoon niet thuis. Een ridicule show – die verder als rapshow behoorlijk goed was – die niks op het NSJF te zoeken had. Werkelijk een misstap, ook al ging het publiek helemaal uit z’n dak. Probeer volgende keer toch maar weer nog ‘n band als The Roots, die kunnen tenminste nog zelf muziek maken.
Ik heb op 30 cm. van Sly Stone gestaan. Op zich niets iets wat zo bijzonder klinkt, maar als je hebt meegemaakt hoe die man aankwam – een uur nadat z’n concert was begonnen – backstage dan snap je hoe bijzonder dit is.
(meer…)
Chick Corea en Gary Burton zijn allebei allang gevierde namen in de jazz-wereld. Ze spelen al decennia samen en brachten op het concert onder andere werk ten gehore van hun “nieuwste” cd – 12 jaar terug opgenomen. Maar dat deed niet af aan de indrukwekkende, melodieuze show. Gary – 64 jaar oud – was nog even virtuoos en snel als vroeger en de 66 jarige Chick nog even lyrisch en harmonisch. Een duidelijk ingespeeld duo dat a-la-Corea idyllische muziek bracht. De nummers waren zowaar enigszins gevarieerd en om twee zulke grootheden op het podium te zien was toch niet mis. Je moet alleen wel van Corea’s muziek houden, anders was ‘t niks.
Vorig jaar overleed saxofonist Michael Brecker. Samen met zijn broer Randy maakten ze jarenlang de jazzscene onveilig met hun skunk-funk-punk-jazz. De gelikte loopjes zijn er af en toe nog steeds en de italiaanse schone Ada Rovatti als vervanger van Michael deed het prima, maar toch was ook Randy een wat oudere knar. Alleen drummer Rodney Holmes wist de groove er echt in te houden. Randy’s techniek is echter nog steeds feilloos. Het enige wat hij mag laten, is het rappen. Er waren al genoeg hip-hoppers op het North Sea, laat Randy zich nou maar concentreren op de trompet.
Zoals hieronder te lezen valt in de blogposts van onze vijf bloggers was het weer een North Sea Jazz waar genoeg te beleven viel. Zowel op het gebied van de ‘veteranen’ zoals Herbie Hancock, Richard Bona of Bobby McFerrin als de jongen honden waaronder Soil & Pimp, Acoustic Ladyland en The Mars Volta. Om het af te ronden plaatsen we hieronder nog enkele mooie foto’s van artiesten waar we niet over geschreven hebben, maar waarvan fotografen Roel Jorna of Lizzy Kalisvaart enkele mooie portretten van hebben kunnen schieten. Voor audio en video updates surf naar: nps/northseajazz. Tot volgend jaar!
