Zondag heb ik twee grote verrassingen gezien:
1.De Israëlische zangeres Yael Naim, die zulke eenvoudige, positieve en mooie liedjes schrijft.
2. De ruige boys uit New York: Naturally 7. Met hun a cappelle interpretaties van bekende R&B liedjes kregen ze de hele zaal plat.

Ook wil ik de Libanese Rima Khcheich even noemen, die kwam ontzettend goed uit de verf toen ze alleen begeleid werd door de gitarist Maarten van Grinten.

De leukste zaal is de Murray, waar ik Yael Naim zag optreden.

En dan zet Jeff Silvertrust Mr. Green Genes van Zappa in. Maar hoe! Deze man speelt piano, trompet, hi-hat en zingt. En dat recht voor de uitgang van de Ahoy. Iedereen die langsloopt krijgt nog een deuntje mee. Twee jaar geleden was hij nog uitgenodigd door het North Sea – ik heb de brief gezien – maar vorig jaar is hij van de stoep afgetrapt. En dat terwijl hij dit al 15 jaar doet (hij heeft ook DVDs en CDs). Als dit soort mensen er niet zouden zijn, zouden we nergens komen in de muziek. Hou deze man in de gaten, ga hem zien, zoek hem op google – naar eigen zeggen 500 hits – en geniet.

Hij ontrafelt thema’s als niemand anders. Deze keer bestond zijn setlijst uit wat meer swingende nummers, maar de etherische sfeer raakte niet verloren. Overigens moet gezegd worden dat Larry Grenadier op de bas een ontzettend goede combinatie vormde met Brad. Leuk feitje: Brad spreekt nederlands! Minder leuk feitje: er mochten geen foto’s gemaakt worden.

1. Zaterdag 11 juli. Het kon echt niet anders: Maria Schneider scoorde torenhoog. Het was te danken aan die ongewone kleuring die ze in de diverse secties van haar orkest wist uit te drukken. Veel prijzen onder schrijven dat nog eens. Alle cd’s van haar orkest zijn aan te bevelen.

2. Ook zaterdag 11 juli. Zonder iemand te kort te willen doen gaat mijn voorkeur uit naar de tenorsaxofonist Chris Potter die min of meer te gast was bij Herbie Hancock. Iedere solist probeert een balans te vinden tussen denken en doen. Bij Potter is dat, zo lijkt het, een uitgemaakte zaak. We vergeten dan dat er vele vele uren van studie aan vooraf zijn gegaan. Hij is normaal gesproken vooral leider van uiteenlopende eigen groepen.

3. Zaterdag 12 juli. Een topper bij de band van de door ziekte verhinderde raspianist Hank Jones was tijdens ballads Roy Hargrove op bugel. De prachtige lijnen die hij tevoorschijn toverde deden denken aan… Chet Baker, in zijn beste vorm, destijds. Ook stemkunstenaar Roberta Gambarin, afkomstig uit het Italiaanse is een zelden voorkomend verschijnsel. Ze zingt inmiddels alweer in San Francisco. Zo gaat dat.

4. Nogmaals zaterdag 12. Het optreden van zanger/scatter José James was voor mij een complete verrassing. Leek soms zelfs op de vroegere scatmeester Eddie Jefferson. De gebroeders Van Gelder, Gideon op piano en Ben op altsaxofoon leverden sprankelende solobijdragen.

5. Zondag 13. Het concert van tenorsaxofonist Bennie Wallace, hij is met zijn onverwachte intervallen uniek, moet tot de sterren onder de improvisatoren worden gerekend. Wie ooit op de gedachte zou komen zijn solo’s eens te noteren zal zonder twijfel na twee maten schrijven knettergek worden. Het is niet te doen en zegt alles over de individuele kwaliteiten van Wallace. Extra vermelding verdient Ray Anderson daar met meeslepende en schetterende trombone-uithalen.

De volgorde van deze top-5 doet er in het geheel niet toe.

Topconcerten:

- Matthew Herbert Bigband  – Bobby McFerrin, Cyro Baptista, Richard Bona – Acoustic Ladyland

Topsolo:

- Herbie Hancock op zijn keytar, in ééntweetjes met Chris Potter

Topoutfit:

- Cee-Lo Green van  Gnarls Barkley (wit broek, hemd, shirt, tatoos – bijzonder effectief)
Topflutconcert:

- Marc Broussard

Top het dak eraf keel schor juichen thuiswedstrijd:

- New Cool Collective & Jules Deelder

Topversnapering:

- Halve Kreeft

Topdrank:

- Champagne natuurlijk

Toponzinkraampje:

-  Metalen draadsculpturen van muzikanten

Topkraampje:

- Champagne natuurlijk

Topafterpartysessie:

- Zaterdag in het Hilton met o.a. James Carter

Topafterpartydrank:

- Champagne natuurlijk. Tot ziens.

****Het hele jaar door kun je terecht op mijn blog Shouting Jazz met muziek, filmpjes en foto’s en tekst. Steengoede nieuwe jazz, geweldige oude jazz en meer****

2. Erika Stucky

3. Erika Stucky

Maar ik was er dan ook alleen op zondag……

Erika Stucky is een van de opvallendste vocalisten in de improvisatiescene in de laatste 8 jaar. De Zwitsers-Amerikaanse is met niemand te vergelijken.

Haar programma’s zijn heel theatraal: ze laat tijdens de show een home-movie zien (je ziet haar zelf zingen en spelen) en daar geeft ze commentaar op. Ze trad op als een van de laatste acts op het North Sea, helemaal boven in een klein zaaltje. Maar dat was dan ook wel afgeladen vol – met rijen wachtenden tot aan de laatste toegift. ( Wat toch een stuk leuker is dan voor een hele grote maar halfvolle zaal staan…).

Er zijn allerlei Yodelsongs, zoals de Cowboy Jodel. Trombonist Sebastian Fuchsberger jodelt de 2e stem. Ook oude stukken uit het omvangrijke repertoire van Stucky komen langs: haar versie van Hit Me Baby One More Time van Britney Spears bijvoorbeeld. Jon Sass funkt enorm op zijn tuba. Zowiezo zijn de twee blazers geweldig, zowel theatraal, als qua funky begeleiding.

Het is komisch; idioot in de beste zin van het woord. Maar een lach en een traan zo eigen en oprecht, dat de muziek een ook de teksten (over leven en liefde) ook nog ontroeren. Op het eind van het Northsea Jazz Festival hoor ik Erika en ik ben er weer helemaal bij (en blij)