Wynton Marsalis
Wynton Marsalis, geïnterviewd door Hans Mantel, en al te horen geweest op Radio 6… Luister terug!
North Sea Jazz
Lees hier alles over het festival!
Een laatste terugblik
Wat vond ik nou het beste concert van deze editie van het NSJF? Dat vroeg ik mijzelf zo af, toen alles eenmaal klaar was. Ik had enkele mededingers voor de prijs. Christian Scott, Dave Holland, Joshua Redman, The Roots, Scofield of Roy Hargrove.
Hargrove was cool, groovy en eigentijds. Scofield bewees dat hij het nog steeds kon. The Roots ware strakker en muzikaler dan verwacht en leverden een geweldige show. Joshua Redman speelde de sterren van de hemel en Dave Holland bracht de mooiste nummers naar voren. Maar absolute winnaar is toch wel Christian Scott. Nog maar 22 jaar en dan al zo goed spelen. Zijn eigen nummers, moderne geluiden, gewoon geweldig.
Ik vond het in ieder geval een geslaagde editie en ik moet zeggen dat ik heb genoten van het schrijven en zien en horen van alles. Dames en heren, U was een fijn publiek.
Briljant saxwerk van Redman
Woeste, prachtige, grommende geluiden. Echte jazz met een persoonlijkheid. Hier speelt Joshua Redman dames en heren. Mijns inziens de sax-persoonlijkheid van nu. Joe Lovano kwam nog langs voor een mooi interpretatie van Shorter’s Indian Song. Ook al speelde Redman niet veel van zijn eigen stukken, hij liet wel zien wie er op dit moment de baas is op de tenorsax. Een van de beste concerten op het North Sea.
Snoop Doggy Doggy Doggy….
“I know I’m at a Jazz festival and all that and I’m supposed to be jazzy ‘n stuff. But y’know what? Fuck that! I’m a be Snoop Dogg now. Take these gus to the next episode.” – Snoop Dogg, NSJF 2007
Die zin geeft eigenlijk in 1 keer weer wat ik vond van het optreden van rapper Snoop. Wat deed hij op het North Sea? Publiekstrekkers kan ik nog begrijpen maar Snoop Dogg hoort hier gewoon niet thuis. Een ridicule show – die verder als rapshow behoorlijk goed was – die niks op het NSJF te zoeken had. Werkelijk een misstap, ook al ging het publiek helemaal uit z’n dak. Probeer volgende keer toch maar weer nog ‘n band als The Roots, die kunnen tenminste nog zelf muziek maken.
So close, yet so far
Ik heb op 30 cm. van Sly Stone gestaan. Op zich niets iets wat zo bijzonder klinkt, maar als je hebt meegemaakt hoe die man aankwam – een uur nadat z’n concert was begonnen – backstage dan snap je hoe bijzonder dit is.
Oud maar goud
Chick Corea en Gary Burton zijn allebei allang gevierde namen in de jazz-wereld. Ze spelen al decennia samen en brachten op het concert onder andere werk ten gehore van hun “nieuwste” cd – 12 jaar terug opgenomen. Maar dat deed niet af aan de indrukwekkende, melodieuze show. Gary – 64 jaar oud – was nog even virtuoos en snel als vroeger en de 66 jarige Chick nog even lyrisch en harmonisch. Een duidelijk ingespeeld duo dat a-la-Corea idyllische muziek bracht. De nummers waren zowaar enigszins gevarieerd en om twee zulke grootheden op het podium te zien was toch niet mis. Je moet alleen wel van Corea’s muziek houden, anders was ‘t niks.
Randy Rapt
Vorig jaar overleed saxofonist Michael Brecker. Samen met zijn broer Randy maakten ze jarenlang de jazzscene onveilig met hun skunk-funk-punk-jazz. De gelikte loopjes zijn er af en toe nog steeds en de italiaanse schone Ada Rovatti als vervanger van Michael deed het prima, maar toch was ook Randy een wat oudere knar. Alleen drummer Rodney Holmes wist de groove er echt in te houden. Randy’s techniek is echter nog steeds feilloos. Het enige wat hij mag laten, is het rappen. Er waren al genoeg hip-hoppers op het North Sea, laat Randy zich nou maar concentreren op de trompet.
Dave Holland en Nate Smith leveren show
Ondanks het ontbreken van bassolo’s, was het concert van Dave Holland heel mooi. Zwoele, swingende nummers werden door de meesterbassist zelf en zijn drummer Nate Smith met een heerlijk drive tot ver de hoogte in gedreven. Solist bij uitstek was trombonist Robin Eubanks die de oude swing van weleer helemaal te pakken had. Een potje hardbop van heb ik jou daar.
Reacties
Een greep uit de reacties die we per e-mail ontvingen (de reacties op de afzonderlijke berichten staan daar onderaan)… (meer…)
Final Shouting Note
Als allerlaatste vandaag nog twee indrukwekkene bands gezien. De Braziliaan Hamilton de Holanda speelt mandolim, een karakteritiek instrument in choromuziek. Hij speelde waanzinnig virtuoze Brazilfusion met hart en ziel.
Zoals te verwachten was ook het concert even verderop van de Franse bassist Henri Texier helemaal te gek. Hij had een superband bij zich die lekker vet open stukken speelde met een stevige groove. Zijn laatste cd Water Alert is super. Luister hier naar een fragment.
Dit was het laaste bericht van Koen Schouten vanaf North Sea Jazz voor Radio 6. Morgen natuurlijk een reportage in de Volkskrant over het festival en het het hele jaar door muziek, filmpjes, tekst en foto’s op Shouting Jazz Blog.
Groet, KS.
